Ανακοίνωση για τα κενά εκπαιδευτικών από την Α.Π.Ε Λέσβου

Ένα μήνα και πλέον μετά την έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς και στο νησί της Λέσβου παραμένουν δεκάδες κενά εκπαιδευτικών διαφόρων ειδικοτήτων σε πάρα πολλά σχολεία.

Ιδιαίτερα το πρόβλημα εντοπίζεται στην τεχνική εκπαίδευση ενώ ακόμα και σε πολλά γενικά λύκεια δεν γίνονται βασικά μαθήματα κατευθύνσεων.
Και φυσικά πώς θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά όταν, όπως όλοι ξέρουν με στοιχεία, τη φετινή χρονιά συνταξιοδοτήθηκαν στη δευτεροβάθμια 3.000 περίπου εκπαιδευτικοί ενώ προσλήφθηκαν μόλις 185! Αντίστοιχη είναι και η αναλογία για τα δύο προηγούμενα έτη. Μια αναλογία που ξεπερνά κατά πολύ την αρχική πρόβλεψη των μνημονίων για τις προσλήψεις στο δημόσιο, το διαβόητο 1/5, που τείνει να γίνει 1/10, τη στιγμή που στην εκπαίδευση είναι ήδη 1/20! Δείκτης του ότι ιδιαίτερα ο κλάδος της εκπαίδευσης είναι βασικότατο θύμα των μνημονιακών περικοπών.
Σε συνεντεύξεις του ο προϊστάμενος Δ.Ε. Λέσβου έχει δικαιολογήσει την ύπαρξη των κενών με την άρνηση των αναπληρωτών να αναλάβουν υπηρεσία. Είναι μια διαπίστωση απαράδεκτη αφού, από τη μια, αποκρύπτει τον πραγματικό λόγο υποστελέχωσης των σχολείων που είναι το πάγωμα των διορισμών μόνιμων εκπαιδευτικών και, από την άλλη, δείχνει να αδιαφορεί για τους λόγους που πολλοί αναπληρωτές αρνούνται τον διορισμό τους και που δεν είναι άλλος από τη συρρίκνωση των μισθών τους και από την απουσία προοπτικής μόνιμου διορισμού στην εκπαίδευση. Παραγνωρίζει επιπλέον ο προϊστάμενος το γεγονός ότι οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί δεν εξυπηρετούν έκτακτες ανάγκες όπως προβλέπεται για την εργασιακή τους σχέση αλλά- κάθε χρόνο όλο και περισσότερο- καλύπτουν οργανικές θέσεις εκπαιδευτικών σε ένα φαινόμενο που διευρύνεται. Με άλλα λόγια, τα κενά δεν οφείλονται σε έκτακτες απουσίες εκπαιδευτικών (άδειες κ.λπ.) αλλά στην πολιτική της αδιοριστίας και των περικοπών.
Την ίδια στιγμή η κατάσταση αυτή οδηγεί και στην επιδείνωση των εργασιακών συνθηκών για τους μόνιμους εκπαιδευτικούς μέσα από την υποχρεωτική ανάθεση υπερωριών, το φόρτωμα με β΄ αναθέσεις, τις εξαντλητικές διαθέσεις σε περισσότερα σχολεία με μετακινήσεις δεκάδων χιλιομέτρων ακόμα και μέσα στην ίδια μέρα (!!), την συγχώνευση τμημάτων κ.λπ..
Και ενώ εκατοντάδες μαθητές σε σχολεία δεν κάνουν μάθημα, υπάρχουν καταγγελίες για εκπαιδευτικούς που είναι αποσπασμένοι σε γραφεία ή σε άγνωστο καθεστώς, οι οποίοι προστατεύονται από τη Διοίκηση και από το πελατειακό σύστημα που καλά κρατεί για κάποιους… Και υπάρχουν και καταγγελίες για διακρίσεις όσον αφορά τις τοποθετήσεις πολλών εκπαιδευτικών, για μη ύπαρξη κριτηρίων, για πιέσεις και εκβιασμούς, για χάρες και εξυπηρετήσεις κ.λπ.. Δυο μέτρα και δυο σταθμά, πολιτικές από το παρελθόν, σε μια δημόσια εκπαίδευση που καταρρέει… Παρεπιπτόντως, οι δύο απόντες από τις διαδικασίες του κλάδου αιρετοί έχουν τεράστια ευθύνη για την κατάσταση αυτή· όχι ότι περιμέναμε κάτι από τους συγκεκριμένους καριερίστες παράγοντες, αλλά η στάση τους αυτή πρέπει να γίνει γνωστή στους συναδέλφους και να αποδοκιμαστεί και στις ερχόμενες εκλογές του ΠΥΣΔΕ.
Όλη αυτή η διαδικασία βέβαια τελικά αποβαίνει εις βάρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας, εις βάρος της μόρφωσης των παιδιών. Αν μένει όρθιο το σύστημα αυτό οφείλεται στη φιλοτιμία και τους αγώνες πολλών εκπαιδευτικών που επιμένουν να παλεύουν με πενιχρά μέσα… Την ίδια στιγμή, η καθ’ ύλην αρμόδια Δ.Δ.Ε., απέναντι στα προβλήματα που δημιουργεί μια πολιτική εξαθλίωσης της ελληνικής κοινωνίας από τις τρόικες εσωτερικού και εξωτερικού, ενδιαφέρεται μόνο για το «φαίνεσθαι»… Να «φαίνονται» ότι λειτουργούν τα σχολεία κι ας μη λειτουργεί τίποτα σε αυτά… Να διαχειριστούμε τη μιζέρια… Γι’ αυτό και οι πιέσεις και η τυπολατρία: να επιμένει ο προϊστάμενος προς Διευθυντή να καταθέσει πρόγραμμα αναπλήρωσης ωρών προκειμένου να εγκριθεί άδεια εκπαιδευτικού τη στιγμή που στο εν λόγω σχολείο είναι τοποθετημένοι μόνο τέσσερις εκπαιδευτικοί!! Τα εκατοντάδες κενά που οφείλονται στις πολιτικές του Υπουργείου «Παιδείας» ποιος θα τα αναπληρώσει, κύριε προϊστάμενε;

Νέος γύρος συγχωνεύσεων-καταργήσεων σχολείων

Σε συνέντευξη του ο υπουργός παιδείας την προηγούμενη εβδομάδα προανήγγειλε νέο γύρο συγχωνεύσεων-καταργήσεων της τάξης του 10% και στις τρεις βαθμίδες της εκπαίδευσης. Το ποσοστό αυτό στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση αντιστοιχεί στον αριθμό των 1.500 περίπου σχολείων! Οι επιταγές των ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ για περαιτέρω μείωση των λειτουργικών δαπανών όλων των υπουργείων παίρνουν την χειροπιαστή τους μορφή στην εκπαίδευση, με το κλεισίμο σχολείων να προστίθεται στα χιλιάδες κενά και ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό, τα υπερμεγέθη για τη σύγχρονη παιδαγωγική τμήματα, τις πρακτικά μη χρηματοδοτούμενες σχολικές επιτροπές, τα απλήρωτα ΚΤΕΛ κ.ο.κ.

Αν αναλογιστεί κανείς ότι ήδη από την εποχή Διαμαντοπούλου έχουν προηγηθεί οι χιλιάδες καταργήσεις όσων σχολείων η αντίδραση του κόσμου δεν μπόρεσε να αναχαιτίσει, γίνεται ξεκάθαρα αντιληπτό ότι δεν θα μείνει κανένα «μικρό» ή «μη λειτουργικό» σχολείο ανοιχτό. Οι χαρακτηρισμοί και οι προϋποθέσεις αυτές είναι κατανοητό ότι ταιριάζουν γάντι σε πολλά από τα σχολεία των χωριών της Λέσβου ή τα συγκροτήματα των σχολείων της Μυτιλήνης, για διαφορετικούς λόγους το καθένα από αυτά. Αν στην ήδη ασφυκτική κατάσταση μετά το μεγάλο αριθμό σχολείων που έχουν ήδη κλείσει συνυπολογιστεί και ο εμπαιγμός με τη διακοπή ουσιαστικά της χρηματοδότησης για τη μεταφορά των μαθητών, το πρόβλημα αποκτά πια τεράστιες διαστάσεις. Η κοινωνία, τόσο τοπικά όσο και κεντρικά, στο σύνολό της (μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικοί) θα κληθεί και πάλι να παλέψει για το δικαίωμα για δωρεάν παιδεία σε όλα τα παιδιά, όπου αυτά κι αν κατοικούν. Το κλείσιμο σχολείων είναι απαράδεκτο όχι μόνο για το σαφή συμβολισμό μιας κοινωνίας που παρακμάζει αλλά και για όλες τις προεκτάσεις που παίρνει, σε πρακτικό παιδαγωγικό και κοινωνικό-ταξικό επίπεδο.

Από την υπουργό της φωτοτυπίας  στον υπουργό της …μεμβράνης

Στην ίδια συνέντευξη ο υπουργός προανήγγειλε τη χρήση νέου τύπου σχολικών βιβλίων όπου ειδική μεμβράνη θα καλύπτει κάθε φύλλο, ώστε οι μαθητές να μη γράφουν πάνω σε αυτό για να μπορεί έτσι να επιστραφεί και να επαναχρησιμοποιηθεί από άλλους μαθητές την επόμενη και τη μεθεπόμενη χρονιά. Σε περίπτωση μάλιστα φθοράς του, οι γονείς θα αναλαμβάνουν το κόστος μέσω φορολογικής δήλωσης. Μετά το ηλεκτρονικό βιβλίο και τις φωτοτυπίες της Διαμαντοπούλου, ο νέος υπουργός περικοπών παιδείας Αρβανιτόπουλος και το επιτελείο του σκαρφίζονται ένα πρωτότυπο, σουρεαλιστικό αλλά δυστυχώς γι’ αυτούς- και ευτυχώς για τους μαθητές- πρακτικά ανεφάρμοστο τρόπο για να μειώσουν το κόστος των βιβλίων. Η χρήση ενός σχολικού συγγράματος επιτάσσει να έχει ο μαθητής τη δυνατότητα να σημειώνει και να λύνει ασκήσεις πάνω στο βιβλίο του αλλά και να διατηρεί αυτό ως βιβλίο αναφοράς για τα επόμενα σχολικά χρόνια. Εξάλλου, για άλλη μια φορά γινόμαστε μάρτυρες μιας προσπάθειας άρσης της υποχρέωσης της πολιτείας να παρέχει δωρεάν το απαραίτητο για την εκπαίδευση υλικό με ταυτόχρονη μετακύλιση του κόστους της φθοράς των βιβλίων στην οικογένεια. Η εκπαίδευση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με την ψυχρή, κοντόφθαλμη λογιστική θεώρηση κόστους-κέρδους. Ο συμβολισμός και στην περίπτωση των βιβλίων είναι σαφής: Η διαφύλαξη ενός αποδεκτού επιπέδου δωρεάν παιδείας είναι εκτός νεοφιλελεύθερης πραγματικότητας.