«Ριφιφί»: Η ιστορία της Όλγας που ξυπνά μνήμες από την τραγωδία του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη

politikalesvos.gr

Η νέα σειρά της COSMOTE TV «Ριφιφί» δεν βασίζεται μόνο σε μια εντυπωσιακή εγκληματική υπόθεση, αλλά φωτίζει και βαθιά ανθρώπινες ιστορίες, που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές της κοινωνίας. Μία από αυτές είναι η ιστορία της Όλγας, μιας μητέρας που έχασε το παιδί της, όχι επειδή δεν υπήρχε ελπίδα, αλλά επειδή ο χρόνος και το σύστημα δεν λειτούργησαν υπέρ της ζωής.

Στη σειρά, η Όλγα βιώνει το απόλυτο δράμα: το παιδί της χρειάζεται άμεση και εξειδικευμένη ιατρική φροντίδα, όμως η βοήθεια καθυστερεί, οι διαδικασίες μπλοκάρουν και τελικά η ευκαιρία χάνεται. Το τραύμα αυτό καθορίζει τη ζωή της και επηρεάζει τις αποφάσεις της, οδηγώντας την σε δρόμους που δεν θα επέλεγε ποτέ αν δεν είχε προηγηθεί αυτή η απώλεια.

Για πολλούς θεατές, η ιστορία αυτή δεν μοιάζει απλώς δραματική — μοιάζει επικίνδυνα γνώριμη.

Η ομοιότητα με την πραγματική ιστορία του Παναγιώτη Βασιλέλλη

Στη Μυτιλήνη, αλλά και σε ολόκληρη τη χώρα, παραμένει χαραγμένη η υπόθεση του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη. Ένα παιδί που διαγνώστηκε με επιθετική μορφή καρκίνου και για το οποίο υπήρχε δυνατότητα θεραπείας στο εξωτερικό, εφόσον μεταφερόταν έγκαιρα.

Η κοινωνία τότε κινητοποιήθηκε μαζικά. Έρανοι, δωρεές, κουτιά σε καταστήματα, πολίτες που έδιναν ό,τι μπορούσαν. Το απαιτούμενο ποσό συγκεντρώθηκε. Όμως, η γραφειοκρατία πάγωσε τη διαδικασία. Ο λογαριασμός δεσμεύτηκε, οι υπογραφές καθυστέρησαν, οι υπηρεσίες αντάλλασσαν έγγραφα — και ο χρόνος για το παιδί τελείωσε.

Όταν τελικά δόθηκε το «πράσινο φως», ήταν πια αργά.

Όταν η μυθοπλασία συναντά την κοινωνική πραγματικότητα

Η ιστορία της Όλγας στο «Ριφιφί» δεν παρουσιάζεται ως απλό προσωπικό δράμα, αλλά ως αποτέλεσμα ενός συστήματος που απέτυχε τη στιγμή που έπρεπε να λειτουργήσει άμεσα. Και ακριβώς αυτή η διάσταση είναι που φέρνει στο μυαλό την τραγωδία του Παναγιώτη:
όχι έναν θάνατο αναπόφευκτο, αλλά μια απώλεια που συνέβη ενώ υπήρχε ακόμα χρόνος και ελπίδα.

Η σειρά, χωρίς να κατονομάζει πραγματικά περιστατικά, θυμίζει με ωμό τρόπο ότι πίσω από αριθμούς, διαδικασίες και νόμους υπάρχουν ζωές που δεν αντέχουν καθυστερήσεις. Και ότι η κοινωνική αλληλεγγύη, όσο δυνατή κι αν είναι, δεν αρκεί όταν το κράτος δεν μπορεί να κινηθεί με την ίδια ταχύτητα.

Για τη Λέσβο, η ιστορία του Παναγιώτη δεν είναι απλώς μια παλιά είδηση. Είναι μια ανοιχτή πληγή και ένα διαρκές «γιατί». Ένα παιδί που σήμερα θα ήταν ενήλικας, αν οι διαδικασίες είχαν κινηθεί έγκαιρα.

Ίσως γι’ αυτό η ιστορία της Όλγας στη σειρά «Ριφιφί» προκαλεί τόσο έντονα συναισθήματα: γιατί θυμίζει ότι κάποιες τραγωδίες δεν ανήκουν μόνο στη μυθοπλασία. Έχουν συμβεί. Και δυστυχώς, μπορεί να ξανασυμβούν.