Από το Lokeren στη Μυτιλήνη με ποδήλατο – Ο Steven ολοκλήρωσε την απίστευτη διαδρομή και μιλά στο LesvosPost

Ο Steven κατάφερε να ολοκληρώσει τον μεγάλο του στόχο και να φτάσει με το ποδήλατό του από το Lokeren του Βελγίου μέχρι τη Μυτιλήνη. Ένα ταξίδι χιλιάδων χιλιομέτρων, που ξεκίνησε σχεδόν χωρίς συγκεκριμένο πλάνο και εξελίχθηκε σε μια μοναδική εμπειρία ζωής.

Το LesvosPost ήρθε σε επικοινωνία με τον Steven και του έθεσε μια σειρά από ερωτήσεις σχετικά με το ταξίδι, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, τους ανθρώπους που συνάντησε στον δρόμο, τη σχέση του με τη Λέσβο, αλλά και τα σχέδιά του για το μέλλον.

Ο ίδιος απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις μας και μοιράστηκε μαζί μας άγνωστες μέχρι σήμερα λεπτομέρειες από τη μεγάλη του περιπέτεια.

• Πώς γεννήθηκε η ιδέα να ταξιδέψετε με ποδήλατο από το Lokeren του Βελγίου μέχρι τη Μυτιλήνη;

Η ιδέα υπήρχε εδώ και αρκετά χρόνια. Ήθελα κάποια στιγμή να κάνω κάτι αρκετά συνηθισμένο, αλλά για μένα είχε ιδιαίτερη σημασία, γιατί ήθελα να δοκιμάσω τις αντοχές μου, να ξεπεράσω τα όριά μου και κυρίως να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω όταν πραγματικά το αποφασίσω.

• Πόσο δύσκολη ήταν η απόφαση να ξεκινήσετε χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία;

Η απόφαση πάρθηκε τον περασμένο χρόνο, μαζί με έναν φίλο μου, τον Frank. Αγόρασα το ποδήλατο, δήλωσα τις άδειές μου στη δουλειά και ξεκίνησα να προπονούμαι το Πάσχα του 2025.

Δυστυχώς, τον Δεκέμβριο, κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης εδώ στο νησί, τραυματίστηκα στο γόνατο. Από εκεί και μετά, σε συνδυασμό και με τον μεγάλο φόρτο εργασίας, δεν μπορούσα ουσιαστικά να προπονηθώ και περιορίστηκα στο να ακολουθώ τις οδηγίες του φυσικοθεραπευτή μου.

Όταν, όμως, έφτασε η στιγμή που είχα πλέον το ποδήλατο και τις άδειές μου, είπα απλώς: «Θα βγω στον δρόμο να δοκιμάσω το ποδήλατό μου».

Δεν είχα στο μυαλό μου να φτάσω μέχρι την Ελλάδα. Μάλιστα, η πρώτη μου διαδρομή ήταν προς τη Γαλλία και όχι προς τη Γερμανία!

Οπότε θα έλεγα ότι ήταν μια απόφαση χωρίς πραγματικό πλάνο. Κάθε επόμενη ημέρα σχεδιαζόταν την προηγούμενη. Και ίσως αυτό είναι που κάνει όλη την εμπειρία ακόμα πιο ξεχωριστή.

Ήταν, με έναν τρόπο, μια τρελή ιδέα που στην πορεία έγινε πραγματικότητα.

• Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε μέχρι σήμερα στη διαδρομή;

Τα σκισμένα λάστιχα στην Ουγγαρία. Ήταν Κυριακή και όλα τα καταστήματα ήταν κλειστά, οπότε βρέθηκα ουσιαστικά χωρίς επιλογές.

Έπρεπε να χτυπάω κουδούνια σε σπίτια και να ζητάω βοήθεια από ανθρώπους που δεν γνώριζα. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που συνειδητοποιείς ότι βρίσκεσαι πραγματικά μόνος στον δρόμο και πρέπει να βρεις λύση με ό,τι έχεις διαθέσιμο.

Ευτυχώς, βρέθηκαν άνθρωποι που με βοήθησαν και τελικά κατάφερα να συνεχίσω.

• Υπήρξε κάποια στιγμή που σκεφτήκατε να εγκαταλείψετε την προσπάθεια; Αν ναι, τι σας έδωσε δύναμη να συνεχίσετε;

Την πρώτη εβδομάδα υπήρχαν στιγμές που πραγματικά ήθελα να τα παρατήσω. Το σώμα μου δεν με «άκουγε». Είχα πόνο παντού, σε όλο μου το σώμα, ιδιαίτερα τα πρωινά.

Μόλις όμως ξεκινούσα το ποδήλατο και περνούσε λίγη ώρα, το σώμα μου προσαρμοζόταν και όλα ήταν καλύτερα. Το μόνο που συνέχιζε να με ταλαιπωρεί ήταν ο πόνος στους γλουτούς, επειδή η σέλα που είχα δεν ήταν κατάλληλη.

Αυτό που με βοήθησε να συνεχίσω ήταν η διαδρομή στη Γερμανία. Οι εικόνες ήταν πραγματικά εκπληκτικές και μου έδιναν δύναμη. Σκεφτόμουν, άλλωστε, ότι ήταν μόλις η πρώτη εβδομάδα και ότι έπρεπε να δώσω λίγο χρόνο στον εαυτό μου.

Η επόμενη δύσκολη στιγμή ήρθε στη Σερβία, για την ακρίβεια κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία. Εκεί η κατάσταση ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη λόγω των δρόμων, ενώ ήταν και η χώρα στην οποία είχα τα περισσότερα σκασμένα λάστιχα.

Μέχρι τότε, όμως, το σώμα μου είχε πλέον προσαρμοστεί. Τα πόδια μου ήταν καλά και είχα αρχίσει να μπορώ να κάνω πολλά χιλιόμετρα.

Έτσι, έβαλα έναν καινούργιο στόχο: να διασχίσω τη Σερβία όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Ήμουν, άλλωστε, ήδη στο σημείο χωρίς επιστροφή.

Η μουσική μου ήταν επίσης πολύ σημαντική. Με βοηθούσε να συνεχίζω, να απομονώνω την κούραση και να επικεντρώνομαι αποκλειστικά στον στόχο μου.

Ίσως αν άφηνα το μυαλό μου να πάει περισσότερο στην οικογένειά μου, στη Μαρία και στον Αλέξανδρο, να είχα σταματήσει. Εκείνη τη στιγμή έπρεπε να σκέφτομαι μόνο το επόμενο χιλιόμετρο.

• Έχετε γνωρίσει ανθρώπους που σας βοήθησαν ή σας άφησαν κάποια ιδιαίτερη ανάμνηση κατά τη διάρκεια της διαδρομής;

Στη Γερμανία με εντυπωσίασε το γεγονός ότι ο κόσμος σταματούσε από μόνος του για να με ρωτήσει αν χρειάζομαι κάτι, αν είμαι καλά ή αν μπορώ να συνεχίσω.

Δεν περίμεναν να τους ζητήσω βοήθεια απλώς έβλεπαν έναν άνθρωπο μόνο του στον δρόμο και ενδιαφέρονταν.

Αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη ήρθε στην Ουγγαρία. Δεν θα ξεχάσω έναν άνθρωπο που σταμάτησε με το αυτοκίνητό του μόνο και μόνο για να με βοηθήσει. Είχε και ο ίδιος ποδήλατα μαζί του, οπότε καταλάβαινε ακριβώς τι αντιμετώπιζα.

Το πιο απίστευτο ήταν ότι μιλούσε αγγλικά. Και σαν να μην έφτανε αυτό, είχε μείνει για χρόνια στο Βέλγιο!

Ήταν πραγματικά μια απίστευτη σύμπτωση, γιατί εκείνη τη στιγμή η επικοινωνία ήταν ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα.

Με βοήθησε να βρω κάποιον που μπορούσε να επισκευάσει τα λάστιχά μου και ταυτόχρονα λειτουργούσε σαν «μεταφραστής», ώστε να μπορέσω να εξηγήσω τι ακριβώς χρειαζόμουν.

Ήταν από εκείνες τις στιγμές που σου θυμίζουν ότι, όσο μόνος κι αν αισθάνεσαι σε ένα τέτοιο ταξίδι, πάντα μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος στον δρόμο σου για να σε βοηθήσει.

• Τι σημαίνει για εσάς η Λέσβος και ποιες είναι οι πιο όμορφες αναμνήσεις που έχετε από το νησί;

Το νησί είναι ουσιαστικά το δεύτερο σπίτι μου. Είναι ένας τόπος που έχει πολύ ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου και συνδέεται με σημαντικές στιγμές της ζωής μου.

Μία από τις σημαντικότερες ήταν η βάφτιση του γιου μου, την οποία έζησα εδώ, έχοντας δίπλα μου φίλους τόσο από το Βέλγιο όσο και από την Ελλάδα.

Ήταν μια στιγμή που ένωσε με έναν πολύ όμορφο τρόπο τους δύο κόσμους της ζωής μου και έκανε το νησί ακόμη πιο σημαντικό για μένα.

• Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε σε όσους σκέφτονται να κυνηγήσουν ένα μεγάλο όνειρο αλλά φοβούνται να κάνουν το πρώτο βήμα;

Θα έλεγα να το κάνουν, αλλά να είναι καλά προετοιμασμένοι.

Η προετοιμασία είναι το Α και το Ω σε ένα τέτοιο εγχείρημα, μαζί φυσικά με αρκετή τύχη.

Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό που είχα τόσο καλή υποστήριξη από την οικογένειά μου. Σε ένα τέτοιο ταξίδι η σωματική αντοχή δεν είναι το μόνο που χρειάζεται.

Χρειάζεται και ψυχολογική υποστήριξη, γιατί υπάρχουν στιγμές που τα πράγματα δυσκολεύουν πραγματικά.

Πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι που θα επιχειρούσαν κάτι αντίστοιχο, χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία και χωρίς υποστήριξη, θα δυσκολεύονταν πολύ ή μπορεί και να τα παρατούσαν.

Οπότε, ναι, θα το ξανάλεγα σε κάποιον να το τολμήσει. Αλλά πρώτα να προετοιμαστεί σωστά, να γνωρίζει τα όριά του και μετά να βγει στον δρόμο.

Γιατί η προετοιμασία είναι το Α και το Ω — και η τύχη, σε ένα τέτοιο ταξίδι, πάντα χρειάζεται.

• Σκοπεύετε να πραγματοποιήσετε στο μέλλον κάποιο άλλο παρόμοιο ταξίδι ή αυτή η εμπειρία είναι μοναδική;

Είναι μια εμπειρία ζωής και σίγουρα θα το ξανάκανα.

Αυτή τη φορά, όμως, θα ήθελα να το κάνω μαζί με τον γιο μου, γιατί θα ήταν όμορφο να μοιραστώ μαζί του μια τέτοια εμπειρία.

Βέβαια, επειδή όλο αυτό το ταξίδι ήταν ουσιαστικά μια μη οργανωμένη περιπέτεια, αν αποφασίσω κάποια στιγμή να κάνω τη διαδρομή Μυτιλήνη – Βέλγιο, θα την οργανώσω πολύ καλύτερα.

Τώρα έχω την εμπειρία και ξέρω τι σημαίνει μια τόσο μεγάλη διαδρομή, τι μπορεί να πάει στραβά και τι χρειάζεται πραγματικά.

Οπότε, αν το ξανακάνω, θα είναι πάλι μια μεγάλη πρόκληση, αλλά αυτή τη φορά με περισσότερη προετοιμασία και λιγότερη… τρέλα!

• Ποια χώρα ή ποια περιοχή σας έχει εντυπωσιάσει περισσότερο μέχρι στιγμής και γιατί;

Υπήρχαν πολλές περιοχές όπου πραγματικά είπα «ουάου» και αυτό ήταν σίγουρα ένα από τα μεγαλύτερα κίνητρα για να συνεχίσω.

Από την αρχή, η διαδρομή δίπλα στον Ρήνο στη Γερμανία και στη συνέχεια δίπλα στον Δούναβη ήταν εντυπωσιακή.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν η συνεχής εναλλαγή του τοπίου: βουνό, ποτάμι, θάλασσα.

Κάθε μέρα ήταν διαφορετική και κάθε διαδρομή είχε κάτι καινούργιο να μου δείξει.

Ιδιαίτερα μου έμειναν τα τελευταία 60 χιλιόμετρα από τη Σερβία προς τη Βόρεια Μακεδονία, αλλά και η διαδρομή από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Καβάλα, από την παλιά εθνική.

Και υπάρχει κάτι μοναδικό στο να ταξιδεύεις με ποδήλατο: βλέπεις περιοχές που δεν θα μπορούσες εύκολα να προσεγγίσεις με αυτοκίνητο.

Μπαίνεις σε δρόμους, μονοπάτια και σημεία που είναι προσβάσιμα ουσιαστικά μόνο με ποδήλατο.

Νομίζω ότι αυτό είναι και ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια μιας τέτοιας εμπειρίας — δεν βλέπεις απλώς μια χώρα, τη γνωρίζεις πραγματικά από τον δρόμο.

---

Ο στόχος επετεύχθη

Μετά από χιλιάδες χιλιόμετρα, πολλές δυσκολίες και αμέτρητες εικόνες και εμπειρίες, ο Steven έφτασε τελικά στη Μυτιλήνη, ολοκληρώνοντας τον στόχο που αρχικά δεν ήταν καν βέβαιο ότι θα επιχειρούσε.

Ένα ταξίδι που ξεκίνησε σχεδόν αυθόρμητα από το Lokeren και κατέληξε στη Λέσβο, αποδεικνύοντας πως πολλές φορές οι μεγαλύτερες περιπέτειες ξεκινούν χωρίς να γνωρίζεις ακριβώς πού θα σε οδηγήσουν.

Ο Steven τα κατάφερε. Το ποδήλατο έφτασε στη Μυτιλήνη και μαζί του ολοκληρώθηκε ένα προσωπικό στοίχημα που πλέον αποτελεί μια μοναδική εμπειρία ζωής.