Όταν η Κρήτη γράφει ιστορία και η Λέσβος ψάχνει τον δρόμο της: Ο θρίαμβος του ΟΦΗ, οι χαμένες ευκαιρίες μας και το όνειρο ενός σύγχρονου γηπέδου

Η χθεσινή βραδιά ανήκει δικαιωματικά στον ΟΦΗ. Η ομάδα της Κρήτης απέδειξε περίτρανα πως το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν παίζεται μόνο με τα τεράστια μπάτζετ και τις πανάκριβες μεταγραφές των «τεσσάρων μεγάλων». Επικρατώντας του ΠΑΟΚ με το συγκλονιστικό 3-2, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδος, 39 ολόκληρα χρόνια μετά τον πρώτο της τίτλο το 1987.

Είναι μια τεράστια νίκη για το επαρχιακό ποδόσφαιρο και για τη δυναμική που μπορεί να αναπτύξει μια ομάδα από τη νησιωτική Ελλάδα όταν διαθέτει πλάνο, όραμα και στήριξη. Βλέποντας, όμως, τους πανηγυρισμούς στην Κρήτη, η αναπόφευκτη σύγκριση με τα δικά μας ποδοσφαιρικά πεπραγμένα στο νησί της Λέσβου γεννά προβληματισμό.

Η ποδοσφαιρική ιστορία της Λέσβου: Οι χαρές, τα χρέη και τα λουκέτα

Ιστορικά, καμία ομάδα από τη Λέσβο δεν έχει καταφέρει να φτάσει έστω ένα βήμα πριν την κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδος ή να εδραιωθεί μακροπρόθεσμα στην ελίτ. Οφείλουμε να καταγράψουμε πώς οι προσπάθειες του παρελθόντος, αν και εντυπωσιακές, δεν είχαν συνέχεια.

Ο ιστορικός Αιολικός και η επόμενη μέρα 

Η θρυλική ομάδα της Μυτιλήνης είχε τις δικές της χρυσές εποχές, διατηρώντας ψηλά το φρόνημα των φιλάθλων του νησιού, με κορυφαία στιγμή την κατάκτηση του Κυπέλλου Ερασιτεχνών το 1982 και την πορεία στους «16» του επαγγελματικού Κυπέλλου το 1985-86. Δυστυχώς, η ιστορία του ένδοξου Αιολικού γράφτηκε με μελανά χρώματα στο τέλος, καθώς τα δυσβάσταχτα χρέη και τα διοικητικά αδιέξοδα οδήγησαν στη διάλυσή του. Τη θέση του πήρε πλέον μια νέα ομάδα, ο ΑΙΟ Μυτιλήνης, σε μια προσπάθεια το τοπικό ποδόσφαιρο να χτίσει κάτι υγιές από την αρχή.

Η «φωτοβολίδα» της ΑΕΛ Καλλονής και ο "εκτοπισμός" 

Η μοναδική ομάδα του νησιού που κατάφερε να σπάσει το ταβάνι και να φέρει τη Λέσβο στη Super League ήταν η Καλλονή. Αξίζει, όμως, να θυμηθούμε ένα χαρακτηριστικό οξύμωρο. Την πρώτη της χρονιά στα «μεγάλα σαλόνια», η ομάδα αναγκάστηκε να παίξει έναν ολόκληρο χρόνο εκτός νησιού (ως "εξόριστη" σε ΟΑΚΑ και Κλεάνθης Βικελίδης), καθώς το Δημοτικό Στάδιο Μυτιλήνης (Ταρλάς) δεν πληρούσε καν τις βασικές προδιαγραφές διεξαγωγής αγώνων κορυφαίου επιπέδου!

Τότε ήταν που ο Ταρλάς αναβαθμίστηκε αναγκαστικά με την τοποθέτηση οροφής και άλλες βελτιώσεις το 2014, για να μπορέσει η ομάδα να επιστρέψει στο σπίτι της. Παρά τις τεράστιες προσπάθειες και τις χαρές που πρόσφερε, τα οικονομικά αδιέξοδα «έπνιξαν» και την Καλλονή, οδηγώντας τη στην πλήρη διάλυση το 2017.

Αθλητικός Τουρισμός: Το παράδειγμα του Βόλου

Δεν είναι όμως μόνο η απουσία μιας ισχυρής ομάδας που μας πληγώνει. Είναι και η αδυναμία της περιοχής μας να λειτουργήσει ως επίκεντρο μεγάλων αθλητικών γεγονότων, τα οποία φέρνουν τεράστια έσοδα.

Ας κοιτάξουμε το παράδειγμα του Βόλου. Ο Δήμος της θεσσαλικής πόλης έχει καταφέρει να φιλοξενήσει τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος στο Πανθεσσαλικό Στάδιο πέντε φορές. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως πάνω από 22.000 φίλαθλοι, τουρίστες και παράγοντες επισκέπτονται την πόλη. Τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια και οι καφετέριες καταγράφουν πληρότητες ρεκόρ, με αποτέλεσμα εκατομμύρια ευρώ να εισρέουν απευθείας στην τοπική οικονομία μέσα σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο.

Μπορούμε να αποκτήσουμε το δικό μας «Πανθεσσαλικό»;

Η προφανής και ρεαλιστική απάντηση σε αυτή τη σύγκριση είναι πως εμείς δεν έχουμε γήπεδο σαν το Πανθεσσαλικό. Αυτό είναι αλήθεια. Οι προσθήκες και τα «μπαλώματα» που έγιναν στον Ταρλά επί εποχής ΑΕΛ Καλλονής ήταν απολύτως αναγκαία για τη συγκεκριμένη στιγμή, αλλά δεν τον μετέτρεψαν ποτέ σε ένα σύγχρονο γήπεδο-κόσμημα ευρωπαϊκών προδιαγραφών.

Όμως, το ερώτημα δεν είναι αν διαθέτουμε σήμερα υποδομές, αλλά αν έχουμε τη βούληση να αποκτήσουμε. Η Λέσβος θα μπορούσε να έχει ένα σύγχρονο γήπεδο έξω από τον αστικό ιστό, εάν η τοπική αυτοδιοίκηση, η Πολιτεία και οι τοπικοί φορείς συνεργάζονταν με πραγματικό όραμα. Ένα τέτοιο στάδιο δεν θα ήταν πολυτέλεια, αλλά ένα πραγματικό εργαλείο ανάπτυξης. Θα μπορούσε να προσελκύει τελικούς, διεθνή τουρνουά και προετοιμασίες ομάδων, δίνοντας τεράστια πνοή στην τοπική αγορά και επεκτείνοντας την τουριστική σεζόν.

Η τεράστια επιτυχία του ΟΦΗ ας γίνει αφορμή για αφύπνιση. Μας δείχνει πώς μια νησιωτική ομάδα με οργάνωση, υγιές πλάνο και πίστη μπορεί να γράψει ιστορία. Στη Λέσβο το ταλέντο υπάρχει και η δίψα για το ποδόσφαιρο είναι δεδομένη. Εκείνο που λείπει είναι το σχέδιο δίχως υπέρογκα χρέη και οι σύγχρονες εγκαταστάσεις που αρμόζουν στο νησί μας. Το «αν θέλαμε, θα μπορούσαμε» οφείλει επιτέλους να γίνει πράξη.