Δύο μεγάλες ομάδες, ίδια μοίρα: Γιατί η Λέσβος δυσκολεύεται να κρατήσει συλλόγους σε υψηλό επίπεδο

Η δύσκολη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Αιολικός δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο για το ποδόσφαιρο της Λέσβου. Πριν από λίγα χρόνια, παρόμοια πορεία είχε ακολουθήσει και μια άλλη ιστορική ομάδα του νησιού, η Α.Ε.Λ. Καλλονής, η οποία από τα «σαλόνια» της Super League οδηγήθηκε τελικά σε οικονομικό αδιέξοδο και στη διάλυση της επαγγελματικής της παρουσίας.

Η περίπτωση της Καλλονής είχε προκαλέσει τότε έντονη απογοήτευση στο φίλαθλο κοινό, καθώς επρόκειτο για την πρώτη ομάδα της Λέσβου που αγωνίστηκε για συνεχόμενες σεζόν στη μεγάλη κατηγορία. Ωστόσο, η παραμονή σε τόσο υψηλό επίπεδο αποδείχθηκε εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση. Τα αυξημένα έξοδα μετακινήσεων, τα συμβόλαια παικτών, οι λειτουργικές ανάγκες και η έλλειψη σταθερών εσόδων δημιούργησαν ένα οικονομικό βάρος που με τον καιρό έγινε δυσβάσταχτο. Οι υποβιβασμοί που ακολούθησαν και οι συσσωρευμένες οφειλές προς ποδοσφαιριστές και τρίτους οδήγησαν τελικά στην αποχώρηση της ομάδας από τα εθνικά πρωταθλήματα και στη διάλυση της ΠΑΕ.

Σήμερα, ο Αιολικός φαίνεται να βαδίζει σε παρόμοιο μονοπάτι, αν και από διαφορετική αφετηρία. Το διοικητικό αδιέξοδο, η έλλειψη ενδιαφέροντος για ανάληψη της διοίκησης και τα οικονομικά προβλήματα του ερασιτέχνη δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο η συνέχιση της λειτουργίας του συλλόγου γίνεται εξαιρετικά δύσκολη. Παρά την ιστορία, το όνομα και τη βαριά φανέλα, χωρίς σταθερή διοίκηση και οικονομική στήριξη, ακόμη και τα πιο ιστορικά σωματεία δεν μπορούν να επιβιώσουν στο σύγχρονο ποδοσφαιρικό περιβάλλον.

Τα δύο αυτά παραδείγματα αναδεικνύουν μια σκληρή πραγματικότητα: το να διατηρηθεί μια μεγάλη ομάδα σε νησιωτική περιοχή στις εθνικές κατηγορίες απαιτεί συνεχή οικονομική ενίσχυση, οργανωμένο διοικητικό πλάνο και μακροπρόθεσμο σχεδιασμό. Όταν αυτά λείπουν, οι επιτυχίες του παρελθόντος δεν αρκούν για να εξασφαλίσουν το μέλλον. Η απόσταση από τα μεγάλα αστικά κέντρα, οι περιορισμένες χορηγικές δυνατότητες και η μικρότερη αγορά φιλάθλων καθιστούν το εγχείρημα ακόμη πιο δύσκολο.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, δεν είναι τυχαίο που πλέον το ενδιαφέρον στρέφεται σε πιο ρεαλιστικές προσπάθειες, όπως αυτή του ΑΙΟ Μυτιλήνης, με στόχο τη σταδιακή και βιώσιμη ανάπτυξη, χωρίς μεγάλα ανοίγματα που μπορεί να οδηγήσουν ξανά σε αδιέξοδα. Η προοπτική επανεμφάνισης του ονόματος του Αιολικού στο μέλλον παραμένει, όμως μόνο αν αυτό γίνει χωρίς τα βάρη και τα λάθη του παρελθόντος.

Το σίγουρο είναι ότι για τους φιλάθλους της Λέσβου, το ενδεχόμενο να χαθούν δύο τόσο ιστορικά ονόματα μέσα σε λίγα χρόνια αφήνει πικρία και προβληματισμό. Δείχνει όμως και την ανάγκη για ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης του τοπικού ποδοσφαίρου, πιο προσεκτικό, πιο οργανωμένο και κυρίως πιο βιώσιμο, ώστε το νησί να μπορέσει κάποια στιγμή να επιστρέψει δυναμικά στον ποδοσφαιρικό χάρτη της χώρας, χωρίς να ζει ξανά τον ίδιο κύκλο απογοήτευσης.